تاريخ : یکشنبه ٢٤ اردیبهشت ۱۳٩۱ | ٦:٢٢ ‎ب.ظ | نویسنده : ونوس

 

من خدا هستم خدای چند شعر

مشتی از هیچ جدای چند شعر

پیش از این ها دست و بالم بسته بود

پر گرفتم در هوای چند شعر

برج های شهر ما بی منظره است

خانه ام در روستای چند شعر

بغض تنهایی برایم خوب نیست

اشک میریزم به پای چند شعر

ایستادن از تو دورم میکند

مینشینم در فضای چند شعر

باز هم تکرار رویایی من

گم شدن در لا به لای چند شعر

هیچ-تحقیر شما کاری نکرد-

من خدا هستم,خدای چند شعر

"حامد مرادیان"

 

...............................................................

 

میگوند:من شاعرم

از خودتان شنیده ام.راست و دروغش با دریاست.

چه باشم چه ناشم باز در خواب کودکان نان اور نازنین خواهم گریست.

باز بخاطر شما از شب گلیم و گهواره سخن خواهم گفت.

باز میروم بوسه از اسمان و تبسم از ترانه می اورم.

چرا که من خود را در گریه های شما شسته ام.

شریک رویا و غمخوار ستارگان....من شاعرم....

عجیب نزدیک به روح اب...بسیار خسته به نماز نی...

ناروا شنیده ی بی شکایتی که کلماتش از گوشه و کنار

کوچه به خواب کبوتر امده اند.

کلماتش کوچکند...ساده اند...

مال خود شماست و از خود شما بود که شبی باران

را زیر چتر گریه و گفت و گو به خانه اوردم.

من رسیدم به انچه از چراغ اسمان باقی بود.

من از خودتان شنیده ام شاعرم...

فهمی از حافظ ربوده و رویایی که خواهرم فروغ...

من اشنای اب و قانع به تشنگی...

دوستتان دارم که دوستم میدارید.

"سید علی صالحی"

 

.............................................................

 

پ.ن: 25 اردیبهشت ماه روز شعر رو به همه ی شاعران و دوست داران شعر تبریک

میگم.نمیدونم چرا ولی هرچی فکر کردم مناسب تر و زیبا تر از این دو شعر برای پست

اختصاصی این روز پیدا نکردم...و البته نخواهم کرد!

این دو شعر واقعا حرف دل یک شاعرو یکی در قالب غزل و دیگری و در قالب سپید بیان

میکنن.

امشب بیش از هر وقت دیگه ای به شعر احساس نیاز میکنم...این جادوی کلمات منو

زنده نگه میداره.

امشب بیش از هر وقت دیگه ای واسه شاعرای محبوم ارزوی طول عمر و سرود اشعاری

یک از یک زیباتر میکنم.

وقتی شعری میخونم که منو تحت تاثیر قرار میده دوست دارم بلند فریاد بزنم و به

شاعرش بگم که چقدر حالم خوبه از این جادو.

شعر جادوی احساس جادوگرانیست که شاعر میخوانیمشان.

 

دوست دارم همینجا بگم اگه گهگاهی دست به قلم میشم و شعری میگم نه از روی

باور داشتن به اینکه "من شاعرم" که از علاقه ی فراوان به امتداد راه این مسافران

جادوست...مسافران شعر...شاعران سرزمینم ایران.